HOME LOGIN BESTUUR BREVETTEN CMAS DUIKLINKEN FOTOGALERIJ FAQ
GETIJDEN KALENDER MAILINGLIJST NIEUWS ROUTES SPONSORS WORD LID
 

Nieuws

 
 
 
Iets om over na te denken... Gepost door Arlu Jantonise
Bij het doornemen van een nieuwsgroep vond ik deze reactie van de ondergetekende 
geneesheren uit het UZA Edegem gericht aan de Nelos/ Cmas federatie n.a.v een 
duikongeval . 
Toch effe de moeite doen om dit eens allemaal te lezen... en er mischien eens over na 
te denken ? 

Edegem, 22 juni 2004


 Geachte Heren,

Mogen wij u andermaal attent maken op de vragen die gesteld kunnen worden
omtrent de stijgproeven.

Het is wraakroepend dat nogmaals een (dodelijk) slachtoffer moet vallen bij een,vanuit 
medisch perspectief, nutteloze en voorbijgestreefde proef, met name:wisselen van 
mondstuk. Waarom is dat nog nodig, hoe moeten we op dit feit anticiperen? Een tweede 
ontspanner behoort tot de verplichte standaard uitrusting van elke duiker.Het meest 
alarmerende feit in deze casus is het duikprofiel waarop niets kon aangemerkt worden. 
Ondanks de trage opstijging (5 m/min) is er toch een longoverdruk met CAGE ontstaan. 
Tijdens de redding zelf was de stijgsnelheid hoog, doch dit is normaal in echte 
reddingssituaties.Longoverdruk is in casu een gevaarlijk risico bij het duiken, zelfs bij 
normaal recreatief duiken. Iedere duiker kan minuscule longafwijkingen hebben
(constitutioneel of tijdelijk) die op geen enkele manier vooraf kunnen aangetoond 
worden. Vanuit deze afwijkingen ontstaat airtrapping met longoverdruk en CAGE tot 
gevolg. Dit risico is aanwezig tijdens elke duik, voor elke duiker. Ook bij het 
respecteren van de stijgsnelheid kan een barotrauma voorkomen. Bij versnelde stijging 
is het risico echter hoger. Het dus is onverantwoord om versnelde stijgingen uit te 
lokken aangezien vele duikers ongekend longlijden hebben. Bij iedere roker en bij 
iedereen die één of andere graad van astma heeft, zijn longafwijkingen aanwezig. 
Tijdens de stijgproeven is de stijgsnelheid bijna altijd te hoog. De duikers worden 
verplicht zich aan een hoger risico bloot te stellen. In hoeverre zijn ze daar van 
bewust? Volgens ons nauwelijks. Er ontstaat hier een probleem van informed consent.
Wij, vanuit de Eenheid voor Hyperbare Geneeskunde (UZA) blijven ALLE stijgproeven in 
vraag stellen. Ze hebben geen enkel nut. En als ze al nut hebben dan dienen ze 
regelmatig herhaald te worden. Maar daarvoor zijn ze te gevaarlijk. De stijgproeven 
leggen de nadruk teveel op handelingen die moeten gebeuren als het al mis gegaan is. 
Ze dateren uit de tijd dat het materiaal niet zo geavanceerd is als nu. Er was geen 
manometer, er was geen tweede ontspanner etc....
De nadruk zou moeten liggen op het aanpassen van de duikattitude, zodat het
niet mis kan gaan. De duiker dient een attitude aangeleerd te worden dat het niet
hoeft te komen tot noodopstijgingen of reddingen. Een tweede ontspanner zou tot de
verplichte standaard uitrusting moeten behoren van elke duiker. (Een auto heeft toch
ook twee remcircuits).De stijgproeven zijn zoals gekend gekopieerd uit het militaire 
duikgebeuren,waar we per definitie met een totaal andere duikpopulatie te maken 
hebben dan de recreatieve duiker. Bovendien staat de caisson daar naast de 
duikplaats.Analyse van de longoverdrukken (in het UZA) leert ons dat de helft ontstaat 
in het kader van een proefafname! Hoeveel slachtoffers moeten er nog vallen bij 
proefafnames? Bij een duikongeval tijdens een proefafname moet in eerste instantie de 
proef in vraag gesteld worden. Er moeten veel succesvolle reddingen of 
noodopstijgingen gemaakt worden om dit goed te maken. Eén slachtoffer bij een 
stijgproef is er één teveel en zou moeten voldoende zijn om het systeem te analyseren 
en spoedig conclusies te trekken.
Analyse van de duikongevallen in het UZA leert ons verder dat een slechte duikplanning 
aan de basis ligt van het gros van de ongevallen. Er is onvoldoende inzicht bij de 
duikers over luchtverbruik, stroming en oriëntatie in onze donkere waters. We kunnen 
aannemen dat een duiker enkele minuten trap mist.Herhaaldelijk zien we echter duikers 
die 15, 20, 25 minuten trap missen. Over duikplanning gesproken: het record trappen 
gemist in het UZA is 55 minuten.Ten tweede is er onvoldoende besef over de invloed 
van het duikprofiel op
het ontstaan van decompressie-ongevallen. Alle DECO's bij duiken dieper dan 30
meter en/of buiten de veiligheidscurve zijn per definitie verklaarde ("verdiende")
duikongevallen. Risicofactor nummer één is het duikprofiel. Bij het uitlezen
van de duikprofiel van de zogezegd foutloze duiken staan we telkens verstomd van de
fouten die gemaakt worden tegen de algemeen geldende voorschriften.Naast de 
duikgeralateerde factoren kunnen omstandigheidfactoren en
fysiologische factoren (dehydratatie) een invloed hebben. De invloed van het PFO wordt
overschatten veel duikers hebben de misvatting dat dit de enige factor is. Eerst
moeten er bellen gevormd worden, dan pas kunnen ze doorheen het PFO klinisch 
worden.
Verder zijn duiken dieper dan 57 m met lucht uit de boze. Lucht is per definitie
NITROX 21. Reken de partiële zuurstofdruk uit op 57m en trek de conclusie.
Het is onbegrijpelijk dat de Nelos duiken dieper dan 57 m toelaat. Het is zelfs
onverantwoord dat de tabel ervoor ter beschikking wordt gesteld.
Een derde factor is onvoldoende vaardigheid en training om bij een incident
de juiste reflex te hebben, zodat het niet evolueert naar een accident. Bv verlies van
masker of mondstuk, verkeerde reflex, paniek etc.... Er is een hemelsbreed verschil
tussen duiken in de blauwe tropische wateren en de donkere Belgische/Zeeuwse
wateren. Het wordt hoog tijd dat het proeven systeem herzien wordt en dat er andere
accenten gelegd worden bij de duikscholing. Duikveiligheid en preventie zijn hier van
kapitaal belang.Vanuit medisch standpunt zijn alle stijgproeven gevaarlijk, 
onverantwoord en
in vraag te stellen. Veel internationale duikfederaties delen deze mening en hebben
ze reeds lang geleden afgeschaft. Wij begrijpen dan ook niet dat de NELOS deze
proeven blijft voorschrijven.

ALLE ONGEVALLEN TIJDENS PROEFAFNAMES VALLEN ONDER DE VOLLE
VERANTWOORDELIJKHEID VAN DE NELOS.

Hoeveel familiale drama's zijn er nog nodig? Wie zal zich blijven
verantwoorden tegenover het slachtoffer, de familie? Misschien moeten we alle
verantwoordelijken van de federatie bij dergelijke duikongevallen inviteren om uitleg te
verschaffen aan het slachtoffer en familie.
De Nelos kan dit niet meer afdoen als een "accident de parcours" Waar is het geweten 
van de NELOS?

Dr Bernard Stockman

Dr Sven Van Poucke

Eenheid voor Hyperbare Geneeskunde

Universitair Ziekenhuis Antwerpen


Ouder nieuws